Onthaasten

Lopend op het strand

Met jou, hand in hand

Dichtbij de kust

Vind ik mijn rust

 

Luisterend naar de zee, als mijn kompas

Kijkend naar de duinen en de groene sprieten van het gras

Mijn gezicht in de warme gloed van de zon

In gedachten vaar ik weg in een luchtballon

 

Het uitzicht bestaat uit een palet met verschillende kleuren

En ik ruik de zoete zomerse geuren

Wat een heerlijk gevoel

Het wordt alweer een beetje koel

 

Ik kruip nog even dicht tegen je aan

We moeten zo weer gaan..

Mama in spé

Ik ben nu 25 weken zwanger en binnenkort heb ik mijn babyboy in handen.

Zo een zwangerschap omvat vele fases en is een achtbaan waar je in zit met zijn ups and downs naar mijn ervaring.

Van de grote vreugde bij het zien van een positieve zwangerschapstest, kun je een paar dagen later al overvallen worden door zorgwekkende vragen “zal zijn hartje wel kloppen bij de echo”? “Groeit die wel goed”? “Heeft die geen pijn als ik last heb van verstopping”?

En vanaf dat moment besef je dat je eigenlijk al mama bent. Al heb je dat kleine wondertje nog niet in je handen. Vanaf het moment dat je weet dat hij zich in jouw buik bevindt, draait alles om hem.

Ben je bezig met hem alles te geven en te kunnen geven wat hij nodig zal hebben in zijn leven en ben je aan de andere kant gespannen en bezorgd of je het goed genoeg voor hem zal kunnen doen.

Mijn schoonmoeder vertelde mij dat ze altijd vroeger dacht dat als haar jongens groot zouden zijn dat ze zich minder zorgen hoefde te maken, maar ze zei dat het juist het tegenovergestelde is. Kleine kinderen betekent kleine zorgen en grote kinderen betekent grote zorgen.  Ik kan me dit nu zo goed indenken…

Inmiddels 32 weken zwanger en het wordt fysiek steeds zwaarder, maar je houdt vol omdat je straks je cadeau voor het leven in je handen hebt. Gisteren begonnen met een zwangerschapscursus! Aanrader om te doen. Het maakt niet eens uit voor welke cursus je kiest. Om alleen samen te kunnen zijn met gelijkgestemden en de herkenning die je haalt uit verhalen van andere zwangere vrouwen om je heen, maakt alles weer net even iets makkelijker.  Wat mij erg opvalt…en ik heb er zelf ook last van….is de gedachte dat je omgeving denkt dat je je aanstelt. Ben mij gaan afvragen of je dit gevoel altijd hebt als vrouw en dan misschien wat meer op de achtergrond en met een zwangerschap, je hier nog bewuster mee bezig bent. Vooral mannen lijken het wel goed te bedoelen, maar feit blijft dat hun lichaam niet zo hard aan het werk is als die van jou en je leven verder wel net zo hard door draait als altijd en het lijkt alsof ze het proberen te begrijpen, maar als het erop aankomt je afvraagt of het gewoon een soort van aangeleerd gedrag is, waarvan ze zelf niet echt begrijpen wat ermee bedoeld wordt.

Vorig week een heel relaas gegeven aan mijn mannelijke leidinggevende en collega-manager over hoeveel energie de overleggen en gesprekken mij kosten en nu naar mijn verlof toe, ik dit toch echt wil gaan afbouwen. Ze waren vol begrip en het was heel goed dat ik dit aangaf en goed voor mezelf zorg en het kindje. Met een voldaan en geruststellend gevoel ben ik toen bij dat gesprek weg gegaan. Van de week vroegen zij mij of ik toch in mijn laatste week voor mijn verlof toch niet bij een aantal overleggen kon zitten, voor de overdracht…. 

Nee, ze snappen het gewoon niet. Mijn gesprek van vorig week was een voor waarschuwing dat er echt wat van mijn bordje af moest, maar het blijft niet hangen.

Ach, sommige dingen kun je waarschijnlijk alleen maar bevatten als je het zelf ervaart en ondanks alle energie en wat het van je lichaam vergt, is dit toch wel een heel kostbaar geschenk voor vrouwen.  Mijn kleine mannetje in mijn buik en die straks volledig op ons vertrouwt om hem te leiden in het leven tot hij het zelf kan. Papa en ik gaan hard ons best doen om een sterke mooie man groot te brengen en kunnen niet wachten tot je er bent..

Oefening baart kunst en hoe haal jij het maximale uit jouw kunst..

 

Angst… paniek… onzekerheid.

Gaan met die banaan. Doen! Doen!

Nee heb je, ja kan je krijgen.

Zo probeerde ik mezelf moed in te praten om mijn eerste column online te zetten.

Ik heb het met mijn column. Jij hebt het vast met iets anders.

Grammaticaal was het voor mijn gevoel ook een groot rommeltje. Zal ik vermelden dat de lezer vreemde schrijfwijzen moet negeren, omdat ik mijn column op mijn Samsung mobile heb gemaakt en er daardoor kans is op vreemde bewoordingen…

Ik vind hem zelf eigenlijk wel inventief bedacht. Al zeg ik het zelf.

Jezelf pitchen, jezelf verkopen. “Vertel maar” zegt de recruiter aan de andere kant van de tafel. Vol zelfvertrouwen (… ogend) probeer ik mezelf zo goed mogelijk te verkopen. Zonder het te laten merken slaak ik een diepe zucht van binnen en ik begin te vertellen. Mijn gedachten gaan razendsnel. Ben ik niets belangrijks vergeten te vermelden? Daar is oefening nou zo goed voor.

Maar dat werkt mijn spontaniteit weer tegen en als ik ga oefenen voor de spiegel, wordt het gemaakt en stok ik… dan maar oefenen in de praktijk. Bij sommige mensen schijnt een papiertje met steekwoorden te helpen. Ik ben dus niet één van die mensen en ben op het hoogste punt van mijn zenuwen ook daadwerkelijk even kwijt waarom ik deze steekwoorden nou ook al weer had opgeschreven. Bijna voer ik dit gesprek met mezelf ook in mijn hoofd… “Wat wil je hiermee?”

Gisteren leek het nog zo logisch. Dan maar met vallen en opstaan dat zelfvertrouwen opbouwen. Dat is namelijk in mijn ogen de key. Weg met dat blaadje. Als jij het niet gelooft, dan gelooft de ander het zeker niet!

En dan sta ik daar voor een groep van 20 mensen om ze te helpen hun trainingsdoel te bereiken. Mijn mond is kurkdroog en ik weet zeker dat als ik nu mijn bovenlip vastzet aan de onderkant van mijn neus, dat deze zo blijft staan….. water drinken….. o shit….. waarom wilde ik dit ook alweer?

O ja, interactie met mensen en inzichten verschaffen en verkrijgen. Connecten…..

Goedemorgen, ik ben ….

Mijn nervositeit zwakt af, ik vlam en straal en neem de groep mee in mijn verhaal. Ah ja, hier doe ik het voor!

Welkom bij HiBihub